نیست

اوقات تلخ و وضع خراب و هوا پس استمن تاب قهر یار ندارم بگو بس استرعنا بتی که آب و گل آفرینششاز چشمه ای مبارک و خاکی مقدس استای جان بر لب آمده لب های دوست راآرام تر ببوس که این غنچه نورس استآشفته خاطرش مکن ای پیک و بازگردحتی مگو که نامه به خط فلان کس استزندانی امیدم و می دانم این قفسهر قدر هم بزرگ شود باز محبس استلازم نبود نام خودت را بیاوریفاضل همین که شعر تو را بشنود بس است اوقات تلخ و وضع خراب و هوا پس است من تاب قهر یار ندارم بگو بس است رعنا بتی که آب و گل آفرینشش از چشمه ای مبارک و خاکی مقدس است ای جان بر لب آمده لب های دوست را آرام تر ببوس که این غنچه نورس است آشفته خاطرش مکن ای پیک و بازگرد حتی مگو که نامه به خط فلان کس است زندانی امیدم و می دانم این قفس هر قدر هم بزرگ شود باز محبس است لازم نبود نام خودت را بیاوری فاضل همین که شعر تو را بشنود بس است